Momlife- Becoming a mom part 1

2017 is het jaar waarin ik mijn leven ben gestart als moeder. Daarom heb ik besloten om een blog-serie te starten, Momlife, waarin ik mijn weg naar en van het moederleventjes met jullie wil delen.

In dit eerste deel, deel ik mijn ervaringen van mijn zwangerschap met jullie.

Hoewel ik aan het begin van dit 2017 niet had gedacht dat mijn leven dit jaar ineens deze richting op zou gaan was het moment waarop ik constateerde dat ik zwanger was, het moment waarop ik voelde alsof alles ineens klopte in mijn leventje. Als er namelijk iets is wat ik heb geleerd door de jaren heen is dat mijn leven nu eenmaal niet loopt zoals ik misschien vroeger altijd gedacht zou hebben.

Vroeger dacht ik dat ook ik het wel zou doen volgens het boekje. Leuke vent, samenwonen, trouwen en uiteindelijk kinderen krijgen. Maar er komt een moment waarop je beseft dat het leven soms gewoon hele andere plannen met je heeft. En het bewijs hiervan heb ik op 28 november 2017 op de wereld gezet!

Tijdens mijn zwangerschap ben ik een beetje in afwezigheid gevallen met betrekking tot het schrijven van een nieuwe post, deze tijd was nodig gezien er al sinds vorig jaar veel in mijn leven is gebeurd en ik de tijd nodig had om in deze nieuwe situatie te aarden.

Dus hier zit ik dan… graag wil ik toch met jullie delen wat mij de afgelopen maanden heeft bezig gehouden.

Al voor de beruchte zwangerschapstest en de periode waarin zou blijken dat mijn maandelijkse periode zich niet zou laten zien, vertelde ik Anita al dat ik een gevoel had dat ik wel eens zwanger kon zijn. Ik kan het niet verklaren, ik had nog niet echt lichamelijke klachten, maar toch voelde alles ineens anders.

Tot de dag dat ik eindelijk een test kon doen. Snel even vanuit mijn werk, voordat ik naar mijn afspraak bij de tandarts moest. Even snel tussendoor. En toen….. Daar zat ik dan met een test in mijn handen, die mijn vermoeden al bevestigde. Zwanger! Dat was het antwoord van mijn test.

En eigenlijk was ik niet eens echt in shock. Oké, dan gaan we dat doen. Blijkbaar is dat mijn doel voor dit jaar. Na het verlies van mijn eigen moeder, ga ik in 2017 zelf moeder worden.

Toch met licht trillende handjes van de adrenaline pakte ik de telefoon op om Anita op te bellen, zij zit inmiddels aan de andere kant van de telefoon in net zulke spanning. Ergens moesten we ook wel lachen, beiden kennen wij periodes van wel kinderen of absoluut geen kinderen.

Vervolgen schieten er allerlei gedachtes door mijn hoofd, maar ik weet dat ik vooral veel blijdschap en opwinding voelde. Is dit echt? Groeit er echt een klein mensje in mij? Kan ik dit? Wat heb ik haar te bieden? Hoe gaan mensen reageren? En vooral, hoe ga ik dit de papa vertellen?

Gelukkig stelde mijn gevoel mij redelijk gerust dat de papa in dit verhaal, waarschijnlijk niet weg zal lopen van dit kleine wondertje. Maar toch ergens in mijn achterhoofd hield ik rekening met allerlei scenario’s. En daaruit kon ik 1 ding concluderen, ik ga dit gewoon doen, ongeacht de beslissing van papa.

Na wat zenuwachtige appjes naar de papa dat ik hem toch wel dringend persoonlijk moest spreken, was het hoge woord eruit. De informatie moest eventjes verwerkt worden, maar gezien mijn dringende appjes vooraf, had hij al zo’n vermoeden. Maar uiteindelijk gelukkig net zo blij en gelukkig als ik. We gaan dit gewoon doen! We worden papa en mama.

En dan breekt de onzekere periode van de eerste 12 weken aan. Als dat maar goed blijft gaan. Gezien ik van het eerste moment het kleintje in mijn hart heb gesloten, vond ik iedere afspraak toch weer spannend. Klopt haar hartje nog? Is het er nog? En naast de onzekere periode, komen ook de eerste vervelende kwaaltjes te voorschijn. Even ’s ochtend mijn medicijnen innemen, nee, eerst maar weer even boven de toiletpot hangen. Glaasje jus d’orange? Nee, ook die was bestemd voor de wc. Mijn god, wat voelde ik mij moe, zwak en misselijk. Vanuit het werk belandde ik thuis languit op de bank of ging ik rechtstreeks naar mijn bed. Jeetje, gaat dit zo 9 maanden duren? En dan ook nog eens voor de buitenwereld doen alsof ik mij gewoon helemaal toppie voel….. gelukkig ben ik achteraf gezien een onontdekt acteertalent.

Al snel belandde ik voor de eerste afspraken bij de gynaecoloog. Op de eerste echo’s was ze nog zo klein. Gelukkig ontdekte we al snel dat haar hartje iedere keer nog steeds klopte. Jeetje, zo klein en nu al zo bijzonder.

Dan breekt het moment van de 12-weken echo aan. Samen met de papa een spannend momentje. Hoe zal het kleintje gegroeid zijn? Daar lig je dan met de koude gel op je buik, samen starend naar het scherm voor ons. Wow, ineens zie je daar een echt mensje op beeld. Een klein persoontje met armpjes en beentjes. En dat bevindt zich dan in mijn buik. Vreemd, maar dit moment is intens.

Eenmaal thuis beland ik op de bank, met de eerste echofoto in mijn handen. Tranen lopen over mijn wangen. In mijn hele leven heb ik mij nog nooit zo gevoeld. Zo warm, zo intens en zo bijzonder gelukkig. Mijn kleintje, ik was zo benieuwd hoe je ging groeien tot het mensje wat hier nu ligt.

Dit was ook het moment om het nieuws wereldkundig te maken. En dat nieuws was voor vele een verrassing, zeg maar gerust een shock. Gezien niemand echt op de hoogte was van mijn prive/liefdesleven, iets wat ik graag nog steeds zo wil houden. Dit gaat tevens gepaard met een hoop vooroordelen, maar voor al die mensen die het allemaal denken te weten, mijn dochter is naast mij voorzien van een hele lieve papa, een trotse opa en oma en een grote warme familie. En niet te vergeten is ze geboren met een beschermengel die altijd over haar zal waken, mijn moeder.

Gelukkig ging ik mij na deze eerste 12 weken steeds energieker voelen! Misselijkheid weg. Ik voelde mij alsof ik de hele wereld aan kon. En iedere week ging mijn buik steeds een beetje groeien.

Maar met het groeien van mijn buik ontstond wel een nieuwe kwaal die tot het eind van mijn zwangerschap bleef aanhouden, maagzuur. ’s Nachts was het dan ook keer op keer zoeken naar een juiste houding om maar niet weer wakker te worden met een weggebrande slokdarm en brok maagzuur in mijn mond.

Volgend hoogtepuntje is de 20-weken echo. Tegelijkertijd ook spannend. Zal ons kindje oké zijn? Zullen ze geen gekke afwijkingen vinden? Gelukkig konden ze op de echo geen gekke dingen vinden en konden ze ons vertellen dat we in verwachting waren van een meisje! Daar was ze dan. Al zoveel gegroeid en lekker aan het rond wiebelen in mijn buik (wat het onderzoeken van de kleine meid er niet makkelijker op maakte). Na deze echo rijden we als trotse ouders richting mijn vader om hem te vertellen dat hij een trotse opa wordt van een schitterende kleindochter.

Hoewel alles nu zo rooskleurig lijkt, zijn er ook tijdens mijn zwangerschap wat hobbels geweest.

Zo is er bij een controle zwangerschapsdiabetes geconstateerd. Maar deze hebben we gewoon met een goed gezond voedingspatroon onder controle kunnen houden. Details en tips met betrekking tot dit onderwerp zal ik in een ander artikel beschrijven. Het voordeel van deze hobbel is dat je gewoon lekker gezond eet tijdens je zwangerschap en je dus niet kunt toegeven aan eventuele vreemde of ongezonde cravings waar zwangere vrouwen vaak mee te maken krijgen.

Weken tikken voorbij en iedere week wordt het steeds zwaarder. Nachten zijn niet te doen. Als ik eenmaal mijn plekje heb gevonden dat ik kan slapen zonder maagzuur branden, moet ik mijn plekje weer verlaten omdat er iemand een dansje doet op mijn blaas. Huishoudelijke klusjes worden steeds meer een zware workout. Niet meer in staat zijn om je sokken aan te trekken, je voeten te opgezwollen zijn voor je schoenen en de trappen naar mijn appartement voelen steeds meer als het beklimmen van de Mount Everest. De laatste loodjes wegen het zwaarst en dat kan ik beamen. Ik streepte de dagen op mijn werk af naar mijn verlof.

Maar ook tijdens mijn verlof merkte ik dat ik steeds ongeduldiger ging worden, leuk hoor dat zwanger zijn, maar dat meisje mag nu wel komen. Zo nieuwsgierig naar hoe het kleine meisje eruit ziet! Ik ben er klaar voor, kom maar op met het volgende hoofdstuk.

De bevalling kwam steeds dichterbij en ook hier zijn er wat omstandigheden geweest. Verder over mijn bevalling en de eerste momenten met mijn kleine meid samen vertel ik jullie in een volgende post!

Benieuwd naar mijn bevallingsverhaal? Houd de site in de gaten!

Liefs,

Arianne

2 Comment

  1. Leuk te lezen! Zet hem op!

  2. Jaap says: Beantwoorden

    Erg mooi Arianne, wat wil een vader/opa nog meer met 6 zulke lieve kinderen, met aanhang (en kleinkinderen)
    Die allemaal zo verschillend zijn en toch weer hetzelfde.
    Wat zou mamma ook trost geweest zijn.

Geef een reactie