Momlife – Becoming a mom part 2

Ja, het moment van de bevalling komt steeds dichterbij. Zag ik er tegen op? Eerlijk gezegd, nee.

Ik had mijzelf afgesloten van alle verschillende bevallingsverhalen en bedacht me dat ik het maar over me heen moet laten komen. Echt volledig voorbereiden kun je niet, niemand weet exact hoe mijn bevalling zal gaan zijn. Mijn meisje zal er uit moeten op welke manier dan ook en mijn moeder heeft dit 6 keer opnieuw gedaan, dus dan moet ik dit dus toch ook kunnen?

In de laatste week van mijn zwangerschap bleek bij de controles mijn bloeddruk aan de hoge kant. Dit kan een voorteken zijn van zwangerschapsvergiftiging en wat volgde waren heel veel bezoekjes aan het ziekenhuis, veel potjes urine inleveren, bloedprikken en het wachten tijdens de hartfilmpjes van Annaliya.

Na ongeveer anderhalve week heen en weer rijden en veel wachten is besloten om niet langer te wachten en is er besloten om Annaliya een beetje te gaan helpen de wereld te betreden. Ik word ingeleid. Inmiddels is week 39 van mijn zwangerschap aangebroken.

Op een zondag melde wij ons weer netjes in het ziekenhuis om het inleiden te gaan voorbereiden. Na wederom een hartfilmpje wordt er een ballonnetje ingebracht die de baarmoedermond rijper moet maken om zo ontsluiting te krijgen. Om verder te kunnen gaan met inleiden, moest ik 3 cm ontsluiting hebben. Dus na het plaatsten van de ballon mocht ik naar huis om daar verder te wachten tot het ballonnetje zijn werking doet. Overigens heb ik de ballon niet als heel vervelend ervaren, buiten de slang die tussen je benen blijft bengelen na dan……

Maandagochtend vroeg weer richting ziekenhuis, ik kreeg inmiddels wel steeds meer krampen dus had wel goede hoop dat het ballonnetje iets had gedaan. Helaas bleek ik nog amper 1 cm ontsluiting te hebben dus het ballonnetje moest nog een dag blijven zitten.

In overleg besloten we dat ik maar moest achterblijven in het ziekenhuis omdat de krampen wel ongemakkelijk waren en het steeds op en neer rijden ook steeds minder prettig voelde. Dus daar zit je dan met je goede gedrag, wachtend tot er iets ging gebeuren.

Die dag ging ik langzaam naar de 2 cm ontsluiting.

Dinsdag 28 november 2017. De ochtend wordt ik om 6.30 al gewekt door de dokter (en leerling) om de status te controleren. Als ik iets heb geleerd van mijn bevalling en alles eromheen, ik mijn schaamte al heel snel de deur uit heb moeten doen, haha. Maar helaas….. Nog niet op mijn 3cm en daarnaast bleek Annaliya ook nog niet voldoende ingedaald waardoor ze ook nog moesten wachten met het breken van mijn vliezen. Als ze dat wel zouden doen, zakt ze zoiezo, maar door de ruimte die nog was, was er een risico dat er een handje tussen zou komen zitten.

Omdat het ballonnetje onvoldoende zijn werk deed, werd deze verwijderd en gingen we over op de de volgende optie. Medicatie

Nou en dat hebben we geweten. Na de eerste dosis ’s ochtends merkte ik na een uurtje wel een verschil. Krampen die ik al dagelijks had ervaren werden steeds ongemakkelijker. Maar rond lunchtijd was de status van de ontsluiting en indaling nog niet veel verder gevorderd, langzaam zakte de moed mij een beetje in de schoenen. Vanochtend was ik er zo van overtuigd dat dit de dag zou zijn. Ik zat inmiddels wel krap op mijn 3 cm. Maar de dokter besloot me nog een tweede setje tabletten te geven.

Oke, ja, uhm, dat heeft effect. Samen met de papa besloten we een rondje te gaan lopen zodat ik een frisse neus kon halen. Uhm, kunnen we misschien weer terug naar de kamer? Dit moeten weeën zijn. Als dit geen weeen zijn namelijk, stond nog heel wat te wachten (wat uiteindelijk zoiezo wel het geval was…..).

Rond 16.00 kwam de dokter controleren en omdat ze nog niet overtuigd was om de vliezen te gaan breken wilde ze de avond nog even afwachten om in de ochtend te kijken wat we verder zouden gaan doen. Maar Annaliya besloot anders. Gas erop!

17.00. Papa besluit even wat te eten gaan halen, in de verwachting dat ik het nog wel even volhoud.

En vanaf dat moment ging alles van 0 naar 100. Mijn weeën werden ineens zo heftig, ik werd ineens overvallen door een weeënstorm. Toen papa terugkwam met zijn zakje eten, zat ik in tranen op het toilet, want geloof me, ik was er heilig van overtuigd dat ik dit absoluut niet aankon! Totaal overstuur, glazen die ik kapot had laten vallen, kon ik maar 1 ding roepen. En dat was dat ik dit niet kon. Dit is te veel.

Met alle liefde werd ik door papa op aanraden van de zuster onder de douche gezet, om zo mij te laten ontspannen en om zo de weeën op te kunnen vangen en ze rustig weg kon puffen. Helaas waren ze zo kort op elkaar en heftig dat dit voor mij echt onbegonnen werk was. Inmiddels was de dokter ook gearriveerd en zag dat de weeën inmiddels erg heftig waren en besloot dat het tijd was om mij naar de andere afdeling te verhuizen.

In de tussentijd kreeg ik nog de vraag of ik pijnstilling wilde… JA!!!!! Anders overleef ik dit niet.

Dus hop, iedereen aan de slag.

Eenmaal op de andere kamer, moest ik plaats nemen op het bed, maar tijdens het beklimmen van dat bed voelde ik ineens vocht lopen….. Jahoor, daar braken mijn vliezen ineens uit zichzelf al.

Dit gaat snel! De dokter constateerde dat ik inmiddels op 8 cm ontsluiting zat!

Nog steeds allemaal in de weer om mij pijnstilling te geven, wat niet echt soepel ging, omdat er eerst het halve ziekenhuis moest langskomen voordat het iemand lukte om een infuus bij mij aan te leggen (leuk zo’n lastige prikker), ging alles ineens zo snel. Zoveel mensen in de weer rondom mij, maar ik ben inmiddels in mijn eigen wereld beland.

Ineens ging mijn lichaam uit zichzelf met ontzettende oerkracht persen. Yup, persdrang…. Check, 10 cm ontsluiting. Sorry, zegt de dokter, pijnstilling kun je vergeten, nu zul je toch echt zelf aan de slag moeten.

Gelukkig had Annaliya er lekker de vaart in, want na nog geen half uur persen en schreeuwen (man, man, nooit gedacht dat ik zoveel kracht in mijn lichaam had zitten, en de spierpijn die je hier van overhoud…) en papa die op de achtergrond nog zijn kippetje staat te eten omdat hij dacht dat hij nog wel tijd had…… (wist hij veel, haha!), lag de kleine meid ineens bovenop mij!

Intens, zo veel emoties die naar boven komen, en dat je onderkant ondertussen brand als de hel, vergeten we dan maar even. Want nee, bevallen is geen pretje, en nee ik ben het ook echt niet vergeten. Maar dat kleine meisje in je armen, dat wondertje wat 9 maanden in mijn buik heeft gewoond, dat prinsesje gecreëerd door papa en mama, maakt alle pijn gewoon goed en daar sta je niet meer bij stil. De pijn staat in een schril contrast met wat je er voor terug krijgt.

In amper 4 uur tijd heb ik de mooie Annaliya Elisa op de wereld gezet, gezond en wel!

Heftig, maar nu breekt er een nieuwe periode aan. Het is zover, ik ben mama!

En hoe dat voelt…… Wordt vervolgd in deel 3.

Liefs,

Arianne

Geef een reactie