Lieve mama…

Na een lange tijd afwezig te zijn hier op deze blog, toch besloten om het schrijven weer op te pakken. In mijn leventje is er ondertussen een hoop gebeurd en veranderd en ga ik momenteel nog door een heel proces om mijn echte ik weer te vinden en op de kaart te zetten. Het eerste stukje wat ik dan sinds lange tijd heb geschreven is dan ook niet de minste en misschien niet de makkelijkste, maar iets wat ik wel graag wil doen. Deze herstart is tegelijkertijd een ode aan mijn moeder.

Lieve mama,

Het is vandaag 22 september, je verjaardag en tevens de dag waarop we afscheid van je moesten nemen. Vandaag is het alweer 3 jaar geleden, maar voelt het nog als de dag van gisteren.

En jeetje, wat is er eigelijk veel wat ik je vertellen wil.

Lieve mama,

Kijk je stiekem met me mee? Heb je gezien dat ik inmiddels ook een hele trotse mama ben? Ik hoop dat je toch een beetje mee kan genieten van je mooie kleindochter Annaliya. En oh wat is ze mooi, he mam? Ik weet zeker dat je zo van haar zou genieten als trotse oma! En echt hoor, iedere dag lijk ik steeds meer en meer op jou! Alle fijne dingen die jij mij hebt gegeven als kind, neem ik mee in het groot brengen van Annaliya. Ik wil namelijk voor haar net zo’n fijne moeder zijn als jij voor mij bent geweest al die jaren.

Lieve mama,

Het moederschap is het mooiste wat mij is overkomen. Tegelijkertijd gebeurt er ook een hoop in mijn hoofd en bevind ik mij in een proces om mijzelf weer te vinden. Hoe graag ik alles perfect zou willen doen of altijd denk dat ik alles zelf wel kan, moet ik ook leren mensen toelaten om te helpen of hulp te vragen wanneer ik dit nodig heb. Soms vraag ik me af, hoe het zou zijn gegaan als jij er nog wel was geweest. Dan kon ik in ieder geval, als ik het even niet meer weet, eventjes met jou praten.

Lieve mama,

Jij was altijd mijn ‘safe place’. Ik mis onze kletsuurtjes. Ik hoop dat je kan zien dat ik  mijn uiterste best aan het doen ben. Ik wil dat Annaliya ook de liefde voor mij kan ervaren, zoals ik die voor jou heb, haar ‘safe place’ zijn.

Lieve mama,

Ik weet dat je over mijn schouder met ons mee kijkt. Ik weet het zeker, ik voel het. En ik beloof je, mama, ik geef niet op. Ook al gaat het misschien wat minder. Ik doe het voor jou, voor Annaliya en voor mijzelf! Maar ondanks dat ik je nog steeds dichtbij voel, mis ik je iedere dag nog vreselijk en dat gevoel zal er altijd blijven. En ondanks dat Annaliya jou hier niet op deze aarde zal ontmoeten, zal jij zeker een onderdeel zijn van ons leven, haar ‘Engeltjes-oma’. Ik zal mijn fijne herinneringen met haar delen en hoe trots oma altijd aan haar zijde zal zijn.

Lieve mama,

Het is vandaag 22 september, ik denk iedere dag aan jou, maar deze dag zal voor altijd anders zijn.

Ik mis je, ik hou van jou.

Liefs,

Je trotse dochter

Arianne

2 Comment

  1. Joyce says: Beantwoorden

    Lieve Arianne,

    Er bestaat geen mooier cadeau voor je moeder, tevens engel-oma, dan het doorgeven aan jouw dochter Annaliya van al wat zij jou heeft meegegeven. Warmte, liefde, zorg… het gevoel van intense verbondenheid, je safe place. De drie jaar, hetzelfde gevoel van het kletsen missen, vragen over hoe zou zij dit doen….. even niet kunnen schrijven. Je bent niet alleen hierin. Hopelijk sterkt dat je een beetje. Mooi verwoordt, snap je volledig!

  2. Paps says: Beantwoorden

    Mooi Arianne, word er stil van.
    Maar vergeet niet dat je broers / zussen en een paps hebt waar je altijd terecht kan.
    Dat weet je ook wel, maar je ben zo als wij allemaal al gauw bang om iemand tot last te zijn.
    Maar we zijn er…, en jullie lijken toch allemaal best wel veel op mama.
    Voor mij is dat grote steun voor het gemis van mijn lieve Willy.

Geef een reactie