Ze huilt maar ze lacht

Onlangs bracht zangeres Maan het nummer ‘Ze huilt maar ze lacht’ uit. Vanaf het eerste moment dat ik het nummer beluisterde, raakte het mij. Het raakte mij diep. De tekst voelde alsof ik het zelf had kunnen schrijven omdat dit een heel herkenbaar gevoel is voor mij.

Het is tijd om hier iets over met jullie te delen.

Dit jaar ben ik thuis komen te zitten met een ‘beginnende burn-out’. Ik ben iemand die graag positief in het leven staat en deze positieve kant graag met iedereen deelt. Maar wat velen niet zien, is dat er diep van binnen een klein en erg onzeker meisje schuilt. Dit meisje heb ik voor mijzelf redelijk gemakkelijk weg kunnen lachen tegenover de buitenwereld. Ik laat liever mijn vrolijke kant zien, mijn perfectionistische kant die alles aankan. Die kant die roept dat ik me een echte powervrouw voel.

Dit is iets wat ik jarenlang heel goed heb kunnen volhouden, maar dit jaar was het daar dan. De klap, het moment dat ik ineens op een punt was beland dat ik niet meer verder kon.

Mijn leven had inmiddels diverse grote veranderingen ondergaan, verdrietige, maar ook hele mooie. En ik was niet meer alleen. Naast mij bevindt zich, mijn dochter, mijn trots en allergrootste liefde.

Op een vrijdagavond, toen mijn dochter werd opgehaald voor het weekend bij haar papa, zwaaide ik naar haar en deed de deur dicht. En op dat moment ging bij mij het licht uit. Mijn fysieke lichaam zakte ineen, ik werd overspoeld door een intense pijn en vloed van verdriet. Tranen stroomden oneindig. Ik was letterlijk ziek van alle emoties die ik al die tijd zo hard probeer de baas te zijn. Zoveel pijn in mijn lichaam dat ik die avond meerdere malen onder de douche ben gaan staan om de pijn in mijn lichaam te verzachten. Het hele weekend heb ik mijzelf niet verder dan mijn bed kunnen verplaatsen.

Vanaf dat moment ben ik hulp gaan zoeken en ben ik diep gegaan om mijn ware gevoelens te onderzoeken en niet meer te onderdrukken.

Wat ooit begon met een onschuldige onzekerheid als meisje in de puberteit, is door allerlei gebeurtenissen, verkeerde keuzes, narcistische relaties uitgegroeid tot een extreem laag zelfbeeld, waar ik nu als moeder zijnde niet meer om heen kon.

Ik moest ineens echt eerlijk zijn en aan mijzelf denken. Iets wat ik heel moeilijk vond, omdat ik mijzelf niet belangrijk vond. In de spiegel kijken deed ik al tijden niet meer. Ik stond op, draaide een knot in mijn haar en stapte in het eerste de beste kledingstuk wat ik kon vinden. En ja, de weegschaal vermeed ik a helemaal, want ja het is toch kansloos. Wat maakt het uit…. Ik was beland in een vicieuze cirkel waarin ik mijzelf niet belangrijk genoeg vond om goed voor mijzelf te zorgen. En daarnaast nam ik zelf meer afstand van dierbaren, omdat het gevoel overheerste dat ik iedereen alleen maar tot last ben. Ik vulde andermans gedachten in.

Maar als iemand het vraagt: ‘ja het gaat supergoed met mij!’.

Inmiddels kan ik oprecht zeggen dat het zeker de goede kant op gaat. Er is nog een weg te gaan, maar de afgelopen tijd heb ik hier veel aan gewerkt en ben ik weer langzaam op weg om niet alleen van mijn dochter te houden, maar ook van mijzelf.

Iedere ochtend probeer ik mijn momentje voor de spiegel te pakken, ‘ik ben genoeg en ik mag er zijn’, gevolgde door een beetje getut. (ook al klinkt dit misschien wat onbenullig voor een ander)

Jezelf happy voelen en gelukkig zijn met wie je bent, hangt niet af van andermans mening, je kledingmaat, de perfecte lippen of borsten. Geen enkel dieet kan voor jou echt geluk creëren. Al zeggen 100 mensen tegen jou dat je prima bent zoals je bent, als je het zelf niet gelooft betekent het niks. Geluk zit in je zelf, jezelf oprecht omarmen en eerlijk zijn naar jezelf en anderen.

Wanneer je je durft open te stellen, zul je al snel ontdekken dat dit ook een hele nieuwe wereld voor je zal open. En ja, dat betekent ook dat je misschien kwetsbaar bent, maar het zal je helpen om de juiste weg te vinden en ook de juiste personen zullen je kunnen vinden.

De komende tijd wil ik wel meer delen uit deze periode met jullie, het complete verhaal over hoe ik op dit punt ben beland is te lang om in 1 blogpost met jullie te delen.

Uiteindelijk hoop ik uit deze fase en ontwikkeling in mijn leven genoeg lessen te kunnen halen om nog sterker te worden.

En deze lessen ook mee te kunnen geven aan mijn dochter Annaliya.

En samen zullen wij in onze kracht staan, met de wereld aan onze voeten.

Liefs,

Arianne

Please follow and like us:

One Reply to “Ze huilt maar ze lacht”

  1. Goed zo meisie!

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.